ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ Η ΕΥΤΥΧΙΑ....

Μετά απο πολύ καιρό πάλι εδώ. Με περισσότερους και ποιο έντονους προβληματισμούς. Αναρωτιέμαι πως γίνεται ένα μέρος που πριν λίγους μήνες ήταν ο παράδεισος μου να είναι τώρα απαγορευμένο. Πώς? Πως γίνεται το μυαλό μας να παίζει τόσο τρελά παιχνίδια? και η καρδιά... τα ίδια και χειρότερα... Νόμιζα πως μεγαλώνοντας θα μπορώ ποιο εύκολα να απαντώ στις ερωτήσεις του εαυτού μου. ΛΑΘΟΣ. Μεγάλο. Κάποτε πήγαινα σ'αυτό το μέρος και με περίμενε κάποιος στην πόρτα με ανοιχτή αγκαλιά. Τώρα η αγκαλιά του ανήκει αλλού. Πονάει. Εστω και αν ξέρω πως η καρδιά του ανήκει σ'εμένα.Και αυτό πάλι πως γίνεται? Γίνεται? Φαντάζομαι ενστικτοδός. Δεν νομίζω πως θα μπορέσω να το κάνω ποτε. Και τώρα τι? Πως να ξεχάσεις? Πως να συγχωρήσεις, όταν ξέρεις πως με ευκολία σε αντικαθιστούν στην καθημερινότητα τους , σαν να ήσουν μια καρέκλα ή μια τηλεόραση. Ετσι είναι ? Γιατί να είμαστε όλοι αναλώσιμοι? Σε κάθε περίπτωση μάλλον το μερίδιο ευθήνης είναι ίδιο και για τους δυο, απλά ο καθένας ξεπερνά διαφορετικά μια κατάσταση. Και γιατί πρέπει πάντα να πιάνω πάτο? Πολύ κάτω. Και χωρίς να έχω πρόθεση να ξανασηκωθώ...

Αραγε πότε καταφέρνουμε να είμαστε ευτυχισμένοι ? Γιατί πρέπει η ευτυχία μας να κρατιέται στα χέρια κάποιου άλλου? Για να την πετάει? Υπάρχει τουλάχιστον αυτό το θετικό. Οι όμορφες παλιές καλές ευτυχισμένες μέρες....Οπως καταλάβατε μαύρη μαυρίλα...

οι Δύο Λύκοι

Διάβασα τις παρακάτω αράδες και με βάλανε σε βαθυές σκέψεις. Εγώ άραγε ποιον λύκο ταϊζω? Η ζωή δεν είναι όπως τα παραμύθια που πάντα ο κακός ο λύκος βγαίνει off. Στην πραγματικότητα συνήθως νικάει ο κακός. Ας συνεχίσει ο καθένας μας την καθημερινή του μάχη με τους λύκους και ας ταϊζει όποιον από τους δυο γουστάρει, αρκεί να κάνει αυτό που τραβάει η ψυχούλα του...

''Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε: "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ............... "Αυτός που ταΐζεις."

Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...νέο ξεκίνημα 1η Μαίου

Ψιλά το κεφάλι λοιπόν και η ζωή προχωράει. Ευτυχώς υπάρχουν και οι φίλοι για να με ξεσηκώνουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Με ξεσήκωσαν λοιπόν και την Πέμπτη μετά τη δουλειά ξεκινήσαμε να περάσουμε το τριήμερο μας στην Βόρεια Εύβοια. Συνδιασμός απίστευτος, βουνό και θάλασσα μαζί. Εγώ αν δεν υπάρχει βουνό δεν πάω πουθενά. Το πράσινο με ηρεμεί , με ξεκουράζει. Είχε πάρα πολύ καλό καιρό. Βολτάραμε στο βουνό αλλά και στη θάλασσα, κάναμε και το λουτρό μας στην Αιδηψό. Μιά χαρά. Οσο για φαγητό και ποτό , Απεριόριστο!!! Τα κάρβουνα δεν σβίσανε 3 μέρες...πολύ κρεπάλι... Ετσι λοιπόν έγινε το πρώτο βήμα για το νέο ξεκίνημα. Κάτι είναι και αυτό ....

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ....

Μετά απο αρκετό καιρό επανέρχομαι. Είναι γνωστό πως όταν έχεις καιρό να μάθεις νέα απο κάποιον ή συμβαίνει κάτι καλό ή κάτι άσχημο. Εμένα στην αρχή μου συνέβει κάτι καλό, ήμουν μεσ΄τον ενθουσιασμό και τη χαρά , στη συνέχεια όμως γύρισε ανάποδα το πράγμα και το ένα στραβό ήρθε πίσω από το άλλο. Στην αρχή με θέμα υγείας (χρειάστηκε να κάνω μια επέμβαση) και στη συνέχεια με προσωπικά προβλήματα. Μετά από περίπου 3 μήνες ταλαιπωρίας σωματικής και ψυχολογικής είμαι στην ευχάριστη θέση να σας δηλώσω ότι τα κατάφερα. Ψηλά το κεφάλι και προχωράω... Ερχεται καλοκαιράκι και ελπίζω να φέρει τα καλύτερα για όλους. Ανέβα κατέβα στό βράχο τη λύση τη βρήκα. Κοιτάω μπροστά και αφήνω πίσω τα παλιά...